Niewarto. Potrzebujemy pewnych haczyków w życiu. Musimy czasami polatać w chmurach. Na czymś się zawiesić. Bo inaczej to grożą nam czarne dziury, pustki, depresje.
Zawiesić się? To chyba na mocnym sznurze... Żadne z moich marzeń się nie spełniło, moja biografia to gruzy. Po co marzyć? Łudzić się, a potem po raz kolejny dostawać w łeb i kolejnym rozczarowaniem po pysku?
Jakie gruzy? Frau Be ...spójrz prawdziwie na tą swoją biografię. Masz świetną córkę , a powiem ci, że są kobiety, które marzą aby być matkami. Świetnie piszesz, dostrzegają to też fachowcy w danej dziedzinie, a są tacyludzie, którzy marzą choć o okruchu twojego talentu. Miałaś ( masz ) świetny dom rodzinny, a są tacy, którzy tego pragną a nie mają i mieć nie będą. Dostrzeż to, co dobre w twojej biografi, pełne miłości i spełnione.
Mam córkę, która nie jest szczęśliwa i czuje się samotna. Piszę... Ale nic z tego nie mam poza pisaniem. Miałam świetny dom rodzinny, ale to przeszłość... Nie ma go już, jeszcze tylko mama walczy. A to wszystko, co sprawiło, że choruję na depresję, trwa. Dlatego nie mogę z niej wyjść. Przyczyny SĄ.
Moc jest w nas. Pewnie, że nic nie dzieje się bez przyczyny. Ja też łykam antydepresanty.Kiedyś w końcu musiało to i owo dooopnąć. Wiesz? Dom rodzinny to podstawa. Ty to miałaś, ja niestety tego nie miałam. Miałaś fajne dzieciństwo u nas była ciągnąca się latami trauma. Moja mama chorowała i jednocześnie teściowa odchodziła. Obje panie nie zaliczały się do ciepłych, miłych, starszych niewiast. Bywało różnie. Nie chcę stawiać na szali naszych życiowych niedogodności. Po prostu trzeba odwrócić to wszystko. Zamiast skupiać się na tym , czego nie mamy trzeba zająć głowę tym co posiadamy i nam się udało. To nie jest też tak, że nic z tego swojego talentu nie masz. Wydałaś 3 tomik wierszy. Pierwszy uważam za debiut baaaardzo dojrzały, żeby być dojrzałym trzeba coś przeżyć...też pocierpieć. No nie da się inaczej. Zauważają cię....nagradzają. Nie pisz dla fajerwerków ( choć może trzeba na nie jeszcze poczekać). Pisz dla nas...to uczciwsze- dajesz mi mega przeżycia i ....dzięki ci za to. Realizujesz swój talent. Niematerię przerabiasz na materię. Poeta to często jak duchowny w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Zobacz ile znaczysz. Dziecku trzeba jeszcze wsparcia. Bądź silna dla niej.
Aniu, miałam cudowny dom rodzinny, ale tylko przez 25 lat. I dawno go już nie ma, tylko wspomnienia pozostały. Lecz po co wspominać? Żeby jeszcze bardziej bolała strata? Rodzina, którą założyłam, okazała się toksycznym piekłem, z którego musiałam uciec dla dobra własnego i dziecka. Nie mam już rodziny. Nie mam domku i ogródka. Nie mam balkonu. Nie mam mieszkania, w którym mogłybyśmy się godnie mieścić, bo jest małe. Mam ciężką, znienawidzoną pracę za równowartość najniższej krajowej i od końca do końca miesiąca nie mogę się zmieścić, tylko jadę na długach. Jestem niemal samotna, bo ludzie mają pieniądze (naprawdę nie wiem, skąd!) i gołodupce nie są im do niczego potrzebne. No chyba że mają interes. Tylko że mnie się skończyły pokłady frajerstwa i zrobiłam się asertywna. Nie ustaje również bezpośrednia przyczyna mojej choroby, więc ona nigdy nie zostanie wyleczona. Nie mam marzeń, bo wiem, że się nie spełniają. Po co mi kolejne rozczarowania? Po prostu żyję... Bez przekonania. Bez sensu i celu.
nie iluzje tworzą rozczarowania, tylko ludzkie przywiązanie do nich, traktowanie ich poważnie, tworzenie sobie oczekiwań, że się ziszczą, zamiast po prostu je sobie tylko oglądać... jeśli ktoś się ślini do obrazka ciastka i usycha w wyniku frustracji chcąc to zjeść, choć nie ma takiej opcji, nie umie pojąć, że to tylko obrazek, to nie obrazek jest temu winien, tylko ów ktoś osobiście...
nie mylmy marzeń ze stawianymi sobie celami... te cele rzecz jasna są pewną konsekwencją marzeń, ale to nie marzenia są złe, tylko my błędnie oszacowaliśmy szanse na osiągnięcie takiego, czy innego celu... marzenia nie są zadaniowe, bo życie nie jest zadaniowe, jedynym jego celem jest sama czynność życia i realizujemy to wciąż... marzenia nas do niczego nie zobowiązują, to my się zobowiązujemy do realizacji tego, co jest na obrazku, choć wcale nie musimy tego robić...
Gdybyśmy szacowali prawdopodobieństwo realizacji celu na 99%-100%, marzenia nie byłyby potrzebne. A gdyby nie było marzeń, ludzkość być może do dzisiaj nie wzniosła się w powietrze, nie poleciałaby w kosmos, nie rozmawiałaby z maszyną...
Nie udowodniłam. Ilu było marzycieli, którzy chcieli przyprawić ludzkości skrzydła, a ilu było zwyczajnych ludzi? Tego rodzaju marzycielstwo pcha do działania tylko zapaleńców. A co można zrobić, gdy coś jest niemożliwe? NIC. To po co marzyć? Lepiej wykopać jeszcze jedną mogiłkę na cmentarzu z marzeniami. O, wyszedł mi prawie tytuł Stephena Kinga: "Sklepik z marzeniami" 😋.
Dla mnie marzenie to pewien pomysl (trudny, prawie nierealny ) lub idea (idealna). Cel , zadanie do wykonania jest bardziej realistyczny i te nie sa marzeniem oprocz tego, ze marzy nam sie to dokonanie jako szybkie, zakonczone powodzeniem dzialanie. Marzenia pozwalaja przetrwac w danym momencie zycia (w dziecinstwie czy mlodosci kiedy nie znamy jeszcze zycia) ale w pewnym wieku, dojrzalszym, wazniejsze staja sie realia bo juz marzenia nie wystarczaja. Mozna je wiec smialo porzucic! Kiedys Adas sie z tym zmagal i interpretacje byly rozne: „Mierz siłę na zamiary, / Nie zamiar podług sił!” :))). Ale Adas byl romantykiem.
Nie cierpię romantyzmu i popieprzonego bohatera romantycznego. Nawet niejaki profesor Czesław Stanisław Kłak od romantyzmu potwierdził kiedyś na wykładzie mój pogląd, mówiąc: "Polski bohater romantyczny jest psychicznie chory". Tak. Nigdy nie zapomnę chwili, w której, wracając z przyjaciółką ze szkoły (chodziłyśmy wtedy do podstawówki), spotkałyśmy jej mamę i moją babcię. Rozmawiały, stojąc między przychodnią a księgarnią. Z daleka dobiegł mnie głos babci, która kiwnęła głową w naszym kierunku: "Tak, tak, one jeszcze nie wiedzą, że marzenia się nie spełniają". Byłam wtedy strasznie zła i myślałam: "Dlaczego ona mówi takie wstrętne rzeczy?!" Minęło stosunkowo niewiele lat i przekonałam się, że babcia mówiła prawdę. Chyba połowiczną, bo przyjaciółce wszystko się dobrze poukładało. Ale ona była bardzo ładna, była jedynaczką i miała ojca lekarza - pływali w kasie.
Kolezance sie dobrze ulozylo. Moze ona nie marzyla tylko patrzyla juz realistycznie? Moze marzenia maja tylko biedni lub naiwni? Marzeniom sprzyja brak doswiadczenia zyciowego lub wiara w cuda?
A to To to juz los. Taki ci los. Nie marzenia. :)))) Ja marzylam o zostaniu ksiezniczka. Moj ojciec stwierdzil, ze zbyt pozno sie urodzilam :))). Uwierzylam albo zrozumialam jaki mielismy ustroj. Urzadzilam sie wiec inaczej. :))))
Moje marzenia już dawno zdechły, więc porzucać ich nie muszę... Mam za to fajny, prywatny cmentarzyk marzeń, który każdego dnia przypomina mi jak kurewskie i popierdolone jest moje życie.
Mam ochotę powiedzieć Ci: "Posuń się trochę", ale po co ekshumować marzenia i przenosić je gdzie indziej? Pewnie i tak nie masz miejsca, bo za dużo tam mogił. Tak przypuszczam, sądząc po mojej nekropolii marzeń gęsto usranej mogiłami.
Najpierw trzeba je mieć. ...Na palcach ręki mogę policzyć i zostały spełnione, ale wymagały wielkiego wysiłku..i spełniły się. .Kto wie, może dlatego od dłuższego czasu nie marzę? Idę na żywioł. :-) Spokojnie.
Zgadza sie! Po co sie łudzić nadaremnie!
OdpowiedzUsuńOczywiście, taż to pierwsze i najważniejsze przykazanie: nie będziesz się łudził nadaremnie!
UsuńMarzenia są po to, by marzyć, a nie by je spełniać!
OdpowiedzUsuńTo bez sensu..
UsuńW punkt. A skoro nigdy nie jest za późno, to nie ma co się spieszyć z porzucaniem. Zawsze zdążymy to zrobić kiedyś tam.
OdpowiedzUsuńTo samo pomyślałem.
Usuń@Dariusz - ja już zdążyłam porzucić i mam święty spokój.
Usuń@Lechu - a jeśli nie zdążymy? Ja tam wolę się zabezpieczyć, jak ten przezorny, co zawsze ubezpieczony. Porzuciłam.
UsuńJak nie zdążymy to nie zdążymy, świat się przez to nie zawali, a nieboszczykowi też żadna różnica.
UsuńAle wiesz, ja jestem bardzo obowiązkowa... 😂
UsuńNiewarto.
OdpowiedzUsuńPotrzebujemy pewnych haczyków w życiu. Musimy czasami polatać w chmurach. Na czymś się zawiesić. Bo inaczej to grożą nam czarne dziury, pustki, depresje.
Zawiesić się? To chyba na mocnym sznurze... Żadne z moich marzeń się nie spełniło, moja biografia to gruzy. Po co marzyć? Łudzić się, a potem po raz kolejny dostawać w łeb i kolejnym rozczarowaniem po pysku?
UsuńJakie gruzy? Frau Be ...spójrz prawdziwie na tą swoją biografię. Masz świetną córkę , a powiem ci, że są kobiety, które marzą aby być matkami.
UsuńŚwietnie piszesz, dostrzegają to też fachowcy w danej dziedzinie, a są tacyludzie, którzy marzą choć o okruchu twojego talentu.
Miałaś ( masz ) świetny dom rodzinny, a są tacy, którzy tego pragną a nie mają i mieć nie będą.
Dostrzeż to, co dobre w twojej biografi, pełne miłości i spełnione.
Mam córkę, która nie jest szczęśliwa i czuje się samotna. Piszę... Ale nic z tego nie mam poza pisaniem. Miałam świetny dom rodzinny, ale to przeszłość... Nie ma go już, jeszcze tylko mama walczy. A to wszystko, co sprawiło, że choruję na depresję, trwa. Dlatego nie mogę z niej wyjść. Przyczyny SĄ.
UsuńMoc jest w nas. Pewnie, że nic nie dzieje się bez przyczyny. Ja też łykam antydepresanty.Kiedyś w końcu musiało to i owo dooopnąć.
UsuńWiesz? Dom rodzinny to podstawa. Ty to miałaś, ja niestety tego nie miałam. Miałaś fajne dzieciństwo u nas była ciągnąca się latami trauma.
Moja mama chorowała i jednocześnie teściowa odchodziła. Obje panie nie zaliczały się do ciepłych, miłych, starszych niewiast. Bywało różnie.
Nie chcę stawiać na szali naszych życiowych niedogodności.
Po prostu trzeba odwrócić to wszystko. Zamiast skupiać się na tym , czego nie mamy trzeba zająć głowę tym co posiadamy i nam się udało.
To nie jest też tak, że nic z tego swojego talentu nie masz. Wydałaś 3 tomik wierszy. Pierwszy uważam za debiut baaaardzo dojrzały, żeby być dojrzałym trzeba coś przeżyć...też pocierpieć. No nie da się inaczej.
Zauważają cię....nagradzają. Nie pisz dla fajerwerków ( choć może trzeba na nie jeszcze poczekać). Pisz dla nas...to uczciwsze- dajesz mi mega przeżycia i ....dzięki ci za to.
Realizujesz swój talent. Niematerię przerabiasz na materię. Poeta to często jak duchowny w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Zobacz ile znaczysz.
Dziecku trzeba jeszcze wsparcia. Bądź silna dla niej.
Aniu, miałam cudowny dom rodzinny, ale tylko przez 25 lat. I dawno go już nie ma, tylko wspomnienia pozostały. Lecz po co wspominać? Żeby jeszcze bardziej bolała strata?
UsuńRodzina, którą założyłam, okazała się toksycznym piekłem, z którego musiałam uciec dla dobra własnego i dziecka. Nie mam już rodziny. Nie mam domku i ogródka. Nie mam balkonu. Nie mam mieszkania, w którym mogłybyśmy się godnie mieścić, bo jest małe. Mam ciężką, znienawidzoną pracę za równowartość najniższej krajowej i od końca do końca miesiąca nie mogę się zmieścić, tylko jadę na długach.
Jestem niemal samotna, bo ludzie mają pieniądze (naprawdę nie wiem, skąd!) i gołodupce nie są im do niczego potrzebne. No chyba że mają interes. Tylko że mnie się skończyły pokłady frajerstwa i zrobiłam się asertywna.
Nie ustaje również bezpośrednia przyczyna mojej choroby, więc ona nigdy nie zostanie wyleczona.
Nie mam marzeń, bo wiem, że się nie spełniają. Po co mi kolejne rozczarowania? Po prostu żyję... Bez przekonania. Bez sensu i celu.
nie, dlaczego?... marzenia i inne iluzje bywają czasem fajne, więc po co je porzucać?... wystarczy się do nich nie przywiązywać...
OdpowiedzUsuńp.jzns :)
Właśnie, iluzje. Złudzenia. Po co to? Żeby przeżywać kolejne rozczarowania...?
Usuńnie iluzje tworzą rozczarowania, tylko ludzkie przywiązanie do nich, traktowanie ich poważnie, tworzenie sobie oczekiwań, że się ziszczą, zamiast po prostu je sobie tylko oglądać...
Usuńjeśli ktoś się ślini do obrazka ciastka i usycha w wyniku frustracji chcąc to zjeść, choć nie ma takiej opcji, nie umie pojąć, że to tylko obrazek, to nie obrazek jest temu winien, tylko ów ktoś osobiście...
To właściwie po co marzyć? Czy nie to jest istotą marzeń, aby się ziściły? Przecież to one decydują o jakimś życiowym napędzie.
UsuńMarzyć trzeba też umieć. To nie tak , że pstrykniesz palcyma i masz.
UsuńNie, nie tak, że pstryknę. To "pstryknięcie" trwa 30 lat. To mało?
Usuńnie mylmy marzeń ze stawianymi sobie celami... te cele rzecz jasna są pewną konsekwencją marzeń, ale to nie marzenia są złe, tylko my błędnie oszacowaliśmy szanse na osiągnięcie takiego, czy innego celu... marzenia nie są zadaniowe, bo życie nie jest zadaniowe, jedynym jego celem jest sama czynność życia i realizujemy to wciąż... marzenia nas do niczego nie zobowiązują, to my się zobowiązujemy do realizacji tego, co jest na obrazku, choć wcale nie musimy tego robić...
UsuńGdybyśmy szacowali prawdopodobieństwo realizacji celu na 99%-100%, marzenia nie byłyby potrzebne. A gdyby nie było marzeń, ludzkość być może do dzisiaj nie wzniosła się w powietrze, nie poleciałaby w kosmos, nie rozmawiałaby z maszyną...
UsuńNo i udowodniłaś, że nie należy marzeń porzucać.
UsuńNie udowodniłam. Ilu było marzycieli, którzy chcieli przyprawić ludzkości skrzydła, a ilu było zwyczajnych ludzi? Tego rodzaju marzycielstwo pcha do działania tylko zapaleńców. A co można zrobić, gdy coś jest niemożliwe? NIC. To po co marzyć? Lepiej wykopać jeszcze jedną mogiłkę na cmentarzu z marzeniami. O, wyszedł mi prawie tytuł Stephena Kinga: "Sklepik z marzeniami" 😋.
UsuńDla mnie marzenie to pewien pomysl (trudny, prawie nierealny ) lub idea (idealna). Cel , zadanie do wykonania jest bardziej realistyczny i te nie sa marzeniem oprocz tego, ze marzy nam sie to dokonanie jako szybkie, zakonczone powodzeniem dzialanie.
UsuńMarzenia pozwalaja przetrwac w danym momencie zycia (w dziecinstwie czy mlodosci kiedy nie znamy jeszcze zycia) ale w pewnym wieku, dojrzalszym, wazniejsze staja sie realia bo juz marzenia nie wystarczaja. Mozna je wiec smialo porzucic!
Kiedys Adas sie z tym zmagal i interpretacje byly rozne: „Mierz siłę na zamiary, / Nie zamiar podług sił!” :))). Ale Adas byl romantykiem.
Nie cierpię romantyzmu i popieprzonego bohatera romantycznego. Nawet niejaki profesor Czesław Stanisław Kłak od romantyzmu potwierdził kiedyś na wykładzie mój pogląd, mówiąc: "Polski bohater romantyczny jest psychicznie chory". Tak.
UsuńNigdy nie zapomnę chwili, w której, wracając z przyjaciółką ze szkoły (chodziłyśmy wtedy do podstawówki), spotkałyśmy jej mamę i moją babcię. Rozmawiały, stojąc między przychodnią a księgarnią. Z daleka dobiegł mnie głos babci, która kiwnęła głową w naszym kierunku: "Tak, tak, one jeszcze nie wiedzą, że marzenia się nie spełniają". Byłam wtedy strasznie zła i myślałam: "Dlaczego ona mówi takie wstrętne rzeczy?!" Minęło stosunkowo niewiele lat i przekonałam się, że babcia mówiła prawdę. Chyba połowiczną, bo przyjaciółce wszystko się dobrze poukładało. Ale ona była bardzo ładna, była jedynaczką i miała ojca lekarza - pływali w kasie.
Kolezance sie dobrze ulozylo. Moze ona nie marzyla tylko patrzyla juz realistycznie?
UsuńMoze marzenia maja tylko biedni lub naiwni? Marzeniom sprzyja brak doswiadczenia zyciowego lub wiara w cuda?
Obie miałyśmy marzenia. Bardzo podobne. Ona dostała od losu wszystko, ja nic.
UsuńA to To to juz los. Taki ci los. Nie marzenia. :))))
UsuńJa marzylam o zostaniu ksiezniczka. Moj ojciec stwierdzil, ze zbyt pozno sie urodzilam :))). Uwierzylam albo zrozumialam jaki mielismy ustroj. Urzadzilam sie wiec inaczej. :))))
Dziwne, ja nie marzyłam o byciu księżniczką 👸🏻 👑. Ale się nie urządziłam ☹️.
UsuńMarzenia jak ptaki szybują po niebie...
OdpowiedzUsuń...jak nie pada 🙃
Moje marzenia są jak martwe ptaki. Już się nie podniosą. Nie wzlecą ku słońcu.
UsuńMoje marzenia już dawno zdechły, więc porzucać ich nie muszę... Mam za to fajny, prywatny cmentarzyk marzeń, który każdego dnia przypomina mi jak kurewskie i popierdolone jest moje życie.
OdpowiedzUsuńMam ochotę powiedzieć Ci: "Posuń się trochę", ale po co ekshumować marzenia i przenosić je gdzie indziej? Pewnie i tak nie masz miejsca, bo za dużo tam mogił. Tak przypuszczam, sądząc po mojej nekropolii marzeń gęsto usranej mogiłami.
UsuńTak, trochę ich przez te lata się nazbierało, ale następnych pochówków już nie będzie, bo i marzeń więcej nie ma... 🙄
UsuńU mnie też nie będzie. Nawet nie musiałam ich zabijać - życie zrobiło to za mnie.
UsuńNajpierw trzeba je mieć. ...Na palcach ręki mogę policzyć i zostały spełnione, ale wymagały wielkiego wysiłku..i spełniły się. .Kto wie, może dlatego od dłuższego czasu nie marzę? Idę na żywioł. :-) Spokojnie.
OdpowiedzUsuńMam je. Na palcach jednej ręki mogę policzyć. Na spełnienie któregokolwiek nie mam szans.
Usuń